Shooting Star Miles Fisher

De baard van Brad Pitt ben ik onderhand wel zat en Johnny Depp is ook de jongste niet meer. Tijd dus voor een nieuwe generatie Hollywood hotties. Die benaming past perfect bij Miles Fisher. Tot voor kort wist ik niet wie Miles Fisher was, maar langzaam aan begint hij mijn nieuwste obsessie te worden. Schrijver Bret Easton Ellis tipte Miles Fisher als opvolger van Christian Bale in een hedendaagse remake van zijn bestseller American Psycho. Toevallig is American Psycho één van mijn langlopende obsessies, ik heb er zelfs een halve scriptie aan gewijd (verder ben ik totaal niet obsessief, hoor). Dus toen ik dat nieuws las, werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en besloot ik Miles Fisher te googlen. En thank God voor Miles Fisher. En voor Google. Zo kwam ik erachter dat Miles Fisher inderdaad hot is. Maar er is meer: hij acteert (Mad Men, Final Destination 5), is afgestudeerd aan Harvard en zingt. Dat laatste inclusief leuke video’s met een flinke dosis humor. Zo maakte hij voor het nummer New Romance een parodie op Saved By The Bell. Miles Fisher is nu te bewonderen naast Leonardo Di Caprio in J. Edgar. Nu is het aleen maar een kwestie van tijd voordat iedereen om meer Miles schreeuwt.

IFFR, baby!!!

Januari is koud en grauw, maar gelukkig maakt het International Film Festival Rotterdam (IFFR) van deze winterse maand toch nog iets bijzonders. Rotterdam staat tijdens het festival letterlijk en figuurlijk in the picture(s). Filmliefhebbers uit alle hoeken van de wereld weten dan mijn geliefde stad te vinden. Om, net als ik, mooie, bijzondere en soms vage films te bekijken, maar ook om van de sfeer te proeven en te feesten.

De afgelopen dagen heb ik de eerste helft van mijn filmlijstje gezien. Mind you, ik heb een aantal films van mijn lijstje moeten schrappen om niet blut de volgende maand in te gaan. Future Lasts Forever was goed geacteerd, maar iets te traag voor mij. Het hielp ook niet dat ik steeds in slaap sukkelde. Sorry, meneer de regisseur! Don't take it personal! Film nummer 2, Kill List, was een teleurstelling. In de omschrijving van de film op de IFFR website stond dat het de meest enge, vreemde film van het jaar was. Nou, vreemd was ie zeker en met het acteerwerk zat het ook wel snor, maar jezus, wat een slecht verhaal! En eng was ie ook niet. Ik hoopte dus op een betere film op zaterdag met Miss Bala. Gelukkig was dat best een goede film: beetje actie, beetje emotie, beetje maatschappelijke issues (heel herkenbaar als je in Mexico woont en betrokken bent bij de drugshandel). Het ging dus de goede kant op met mijn filmkeuzes en gister werd ik zelfs aangenaam verrast door Louise Wimmer. Een mooie Franse (!) film over tegenslag en overlevingsdrang. De komende dagen staan nog 4 films op het menu: Black's Game, Francophrenia (zou James Franco komen?? I hope so ;) ), Wuthering Heights en The Descendants. Ik ben benieuwd!

Naast de films draait het IFFR voor mij ook om de sfeer. Heerlijk om met een stelletje filmnerds naar een vage, ik noem maar wat, Afrikaanse film te kijken waar hello als hullo wordt ondertiteld. En de feestjes in de Schouwburg zijn een must go! Lekkere muziek en mooie mannen met inhoud. What more could a girl ask for?? :) Deze week ga ik dus nog flink genieten van het IFFR!

Mood swinging

Over het algemeen is het fijn om een vrouw te zijn, maar een paar dagen per maand niet. Ja, precies, als de rode vlag uithangt, tante op bezoek is, als je ongo bent. En dan heb ik het niet eens over het ongemak en de viezigheid (en geloof me, ik wil daarover geen details delen), maar over de 'raging hormones'. De laatste tijd heb ik er echt last van. Vooral van moodswings en buitensporige emotionele buien. Ik word gek van mezelf. Zit ik opeens te huilen tijdens het tanden poetsen of ben ik opeens strontchagrijnig. Gewoon zomaar. 10 minuten later kan ik dan weer keihard ergens om lachen.

Gisteren en vanochtend had ik ook zo'n rare bui. Beetje depri, beetje boos afgewisseld met paniek en een lachbui. Die moodswings zijn niet makkelijk onder controle te houden. Dus wat doe je dan? Chocolade helpt, maar daarna voel ik me weer schuldig. Vandaag maar een andere strategie uitgeprobeerd: sporten. En ik moet zeggen dat het eigenlijk wel heeft geholpen. Dat en even knuffelen met m'n moeder. M'n onverklaarbare woede is weg. Ik ben weer rustig. Mensen mogen weer in m''n buurt komen zonder dat ze het risico lopen dat ze worden afgeblaft.